Άκου λοιπόν, Χρυσαυγίτη, άκου, αμόρφωτε άνθρωπε... !!!

O Στάθης τα χώνει - και κάνει μάθημα - σε αναγνώστη του Μπας και τον Μένανδρο τον λέγαν΄ Μαίανδρο;

Στη χθεσινή στήλη δημοσιεύθηκε σκίτσο με τη Σφίγγα. Ευρέθη αναγνώστης ο οποίος με έψεξε διότι,...κατά τη γνώμη του, απέφυγα να ζωγραφίσω μαιάνδρους στο βάθρο του αγάλματος κι αντ’ αυτών σχεδίασα κάτι ζιγκ ζαγκ.

Άκου λοιπόν, Χρυσαυγίτη, άκου, αμόρφωτε άνθρωπε: ποιος σου είπε ότι σε όλα τα βάθρα των αγαλμάτων -θεών, ανθρώπων και τεράτων- οι αρχαίοι χάραζαν ή ζωγράφιζαν μαιάνδρους; Αντιθέτως. Συνήθως τον μαίανδρο ως διακοσμητικό και μόνον στοιχείο τον βρίσκουμε στα κιονόκρανα (στην επικρανίτιδα ζωγραφική) ή κάτω απ’ τη ζωοφόρο.

Ο μαίανδρος δεν έχει κανένα νόημα, ιδεολογικό ή θρησκευτικό ή κοινωνικό, αποτελεί μόνον τη γεωμετρική αποτύπωση (για διακοσμητικούς λόγους) της βουστροφηδόν ροής του ποταμού Μαιάνδρου παρά την Πέργαμο.

Λέει ο Στράβων: «Ρέει δ’ ο Μαίανδρος προς δυσμάς διά καμπών ελικοειδών, αίτινες παροιμιώδεις κατέστησαν, ώστε και εν ελικοειδές αρχιτεκτονικόν κόσμημα κατ’ αυτόν ωνομάσθη».

 Μόνον κουφιοκεφαλάκηδες και βαθειά αμόρφωτοι περί τα ελληνικά γράμματα και πράγματα θα έπαιρναν ένα διακοσμητικό μοτίβο για να το κάνουν ιδεολογικό(!) σύμβολο ή έμβλημα ταυτότητας ή επί-σημον.

Μόνον βλάκες, μιμητές (μάλιστα ιμιτασιόν) των ναζί, που αναζητούσαν κι εκείνοι μυστικιστικούς συμβολισμούς στη σβάστικα (ένα απλό σύμβολο καλής τύχης και ευημερίας που απαντάται στις Ινδίες, στην Περσία και στην Ελλάδα της αρχαιότητας), θα προσπαθούσαν σήμερα να μιμηθούν το αποτρόπαιο σύμβολο, έτσι όπως έγινε ο αγκυλωτός σταυρός ως ναζιστικό σκιάχτρο, με ένα κακέκτυπο α-νόητο, άνευ νοήματος έμβλημα. Μόνον αδαείς που προφέρουν οι περισσότεροι και γράφουν σβάστιγκα αντί σβάστικα, θα έβρισκαν στον μαίανδρο κάτι περισσότερο από ένα διακοσμητικό του στυλ Βερσάτσε.

Τα γράφω αυτά διότι πλέον μας έχει πνίξει η αγραμματοσύνη των ανελλήνιστων Ελληναράδων, εθνικοφρόνων κι εθνικιστών, καθώς και το θράσος αυτής της αγραμματοσύνης.

Άκου λοιπόν, πρώην πελάτη του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. (διότι αυτούς κυρίως ψήφιζες): ό,τι ανθρώπινο πιάνεις στο στόμα σου το μαγαρίζεις - άσε την πατρίδα στην άκρη, πατριδοκάπηλος είσαι, γρυ δεν γνωρίζεις απ’ τον ελληνικό πολιτισμό και τις οικουμενικές του διαστάσεις. Αν ελληνικά γνώριζες, φασίστας δεν θα ήσουν.
 Απλώς τώρα, πρώην πελάτη του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ., που με την ψήφο σου συνέβαλες κι εσύ στην καταστροφή της Ελλάδας προς ίδιον μάλιστα όφελος (ρουσφετάκια, διορισμούληδες) - απλώς τώρα, λοιπόν, προσπαθείς να τιμωρήσεις αυτούς που σε πούλησαν, υποστηρίζοντας το υποχθόνιο εργαλείο τους, τη Χρυσή Αυγή. Τόσο σου κόβει! Οσο σου κόβει για τον μαίανδρο. Έκαψες μια φορά την πατρίδα και τώρα πας να την ξανακάψεις. Ελαφρά τη καρδία, πάλι κάνοντας λάθος. Πότε η Χρυσή Αυγή αγωνίσθηκε για το μεροκάματό σου; Κάθεσαι και βρίζεις την Αριστερά λες και σε κυβερνούσε αυτή για να ανακουφίσεις τις ενοχές σου - που τα έκανες μαντάρα και τώρα πας να τα
 ξανακάνεις.
Τόσο σου κόβει - δεν βλέπεις ότι η επιστροφή της Ελλάδας στο 1950 από πλευράς εργασίας και τρόπου ζωής χρειάζεται την εμφυλιοπολεμική επιχειρηματολογία που είχαν ξεχάσει ακόμα και οι βρυκόλακες; Ο Γράμμος και το Βίτσι σε μάραναν; τα «ορφανά του Στάλιν» σου έκαναν το μεροκάματο κουπόνι; αν θα γιορτάσει τη φασιστική επέτειο της 4ης Αυγούστου η Χρυσή Αυγή είναι το πρόβλημα ή ότι αύριο θα σου κατασχέσουν το σπίτι χωρίς η Χρυσή Αυγή να κουνήσει ούτε το δαχτυλάκι της, παρά μόνον βγάζοντας ανώδυνες ανακοινώσεις για τους «τοκογλύφους» - στάχτη στα μάτια του κόσμου. Καταναλώνεις τις μπούρδες της προπαγάνδας για «ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς κατά τη μεταπολίτευση» και νομίζεις ότι σκέφθηκες κάτι δικό σου, ότι προσδιόρισες την αιτία των προβλημάτων σου.

Δεν σε προβληματίζουν τα «μυστικά» (γιατί μυστικά; απλώς στημένα) γκάλοπ που διοχετεύουν δεξιά έντυπα και νεοδημοκρατικά παράκεντρα εμφανίζοντας την ακροδεξιά στο 20%;! Ποιος χρειάζεται ένα τέτοιο ποσοστό στα δεξιά του για να αντιμετωπίσει τη διαμαρτυρία απ’ τα αριστερά του; Η δεξιά; Σωστός! Και με ποιον συγκυβερνάει η δεξιά; Με το ΠΑΣΟΚ. Πάλι τα ίδια δηλαδή. Αυτοί (οι ίδιοι) που ψήφιζες χρειάζονται τώρα την ψήφο σου στα δεξιά τους για να συνεχίσουν να κυβερνάνε. Εξυπνη η ψήφος σου στη Χρυσή Αυγή, δεν λέω.

 Και αν η δεξιά κυβερνά αισχρά, η ακροδεξιά δεν θα κυβερνούσε αισχρότερα; Ξέρω, ξέρεις ότι αυτά που σου λέω σου τα λέει ένα «ορφανό του Στάλιν», ένας θολοκουλτουριάρης, πιθανόν και αδερφή, ένας βολεμένος. Οταν εγώ, φίλε μου, και πολλοί άλλοι όπως εγώ αγωνιζόμασταν απ’ το 1981 κατά του δικομματισμού, εσύ τον ψήφιζες. Οταν η ταπεινότης μου έκανε τη διαδρομή της στη δημοσιογραφία με το σπαθί της (μόνον τις απολύσεις να υπολογίσεις), εσύ είχες άκρες και κονέ, όταν εγώ αγωνιζόμουνα για πάρτη σου, λέγοντας απ’ το 1990 ό,τι λέω και τώρα, εσύ με έλεγες γραφικόν. Τώρα λοιπόν πας να μου κάνεις και χρηστομάθεια, μάλιστα αγράμματη. Αντί να βάλεις κάτω το κεφάλι σου να σκεφθείς ποιος και τι φταίει για όσα σε βασανίζουν, βάζεις πάλι τις φωνές, μόνον που αυτήν τη φορά δεν είναι ιαχές δοξαστικές για τους δημαγωγούς, αλλά κραυγές υπέρ των εμπρηστών. Κραυγές οργής, δεν λέω. Αλλά πού σπαταλάς την οργή σου; Πού πας φεύγοντας απ’ τους δημαγωγούς; στους εμπρηστές;

Ποιο πρόβλημα θα σου λύσει η «blut und ehre», η «αίμα και τιμή» Χρυσή Αυγή; Ασε το μεροκάματο, άσε το ξεπάτωμα όσης δημοκρατίας σού απέμεινε. Ποιο πρόβλημα θα σου λύσει; το μεταναστευτικό; πώς; με αίμα; με πογκρόμ; με ξενηλασία (για να αναφερθώ πάλι στα ελληνικά γράμματα που τόσο ατιμάζεις) ή με κρυπτεία; Σαν αυτή που ήδη γίνεται, να βγαίνουν δηλαδή νύχτα οι Αριοι και να τρώει το σκοτάδι δυο-τρία παιδιά κατώτερων θεών κάθε δεύτερο-τρίτο βράδυ. Και ποιοι είναι οι Αριοι; αυτοί που μουγκανίζουν αντί να μιλάνε; οι μπράβοι της νύχτας; - εξπέρ στον Αριστοτέλη και τους μαιάνδρους, δεν λέω.

 Το μεταναστευτικό είναι μεγάλο πρόβλημα, άπτεται της εθνικής υπόστασης της χώρας και δεν λύνεται με κραυγές, στα τυφλά - απαιτεί αναδιάταξη των διακρατικών σχέσεων της χώρας, αναθεώρηση συνθηκών, ισχυρή έννομη τάξη στο εσωτερικό - αλλιώς θα σφαγούμε στους δρόμους! Αυτό θέλεις; να παίζουμε την τυφλόμυγα με τα δίκαννα με τους ξένους και μεταξύ μας;

Ξέρω ότι σε ενοχλούν ορισμένοι κουφιοκεφαλάκηδες της Αριστεράς. Αυτοί που μιλούν την ίδια εμφυλιοπολεμική γλώσσα με τη δική σου, όταν λένε «τότε στον Μελιγαλά έγινε μισή δουλειά» ή «ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - Μελιγαλάς» ή «Γρήγορα ξεχάσατε τον Μελιγαλά, φασίστες, τα κεφάλια σας δεν στέκονται καλά». Τροφοδοτούν και αυτοί με αυτά που λένε τη θεωρία των δύο άκρων. Τι να κάνουμε; έχει και η αριστερά τους βλάκες της, τους αριστεριστές της ή τους προβοκάτορες. Ομως αυτό είναι το πρόβλημα σήμερα; οι μαίανδροι και ο Μελιγαλάς;

Η Ελλάδα, φίλε μου, καίγεται και εσύ χτενίζεσαι - όχι όπως οι αρχαίοι Ελληνες πριν από τη μάχη, αλλά όπως ο κ. Κασιδιάρης όταν βαράει γυναίκες. Αυτό είναι το ήθος σου; Αυτό είναι το ήθος που χρειάζεται η χώρα για να ανακτήσει το ηθικό της;

Ο ελληνισμός είναι προίκα, δεν είναι χρεώγραφο. Δεν μπορείς να δηλώνεις Ελληνας και να σου πληρώνει η οικουμένη διόδια, πρέπει να δίνεις δώρα για να παίρνεις αντίδωρα. Δεν σώζουν οι μαίανδροι (και τα λοιπά διακοσμητικά) την Ελλάδα, που την έχουν πάρει λάφυρο οι Δυνατοί, Ελληνες (εξίσου με εσένα) και ξένοι. Μόνον που αυτοί οι ξένοι δεν είναι φτωχαδάκια απ’ αυτά που θέλει να τους ρίχνει καρπαζιές η Χρυσή Αυγή κάνοντας τον τζάμπα μάγκα, αλλά ξένοι ισχυροί, λεφτάδες, βιομήχανοι και τραπεζίτες από κείνους που ρίχνουν καρπαζιές σε σένα, σε μένα, στη μάνα σου, στο παιδί μου και τα πακιστανά, όπως αποκαλείς τους Πακιστανούς, ενώ διαμαρτύρεσαι όταν αποκαλούν εσένα με ανάλογες παραφθορές του ονόματός σου εκείνοι που σου πίνουν το αίμα.

Τα ξέρεις όλα αυτά, το ξέρω ότι τα ξέρεις, άσε λοιπόν τον Μαίανδρο να κυλάει ήσυχος τα νερά του ποτίζοντας τα χωράφια των Τούρκων αδερφών σου και σκέψου πώς θα οργανώσεις την οργή σου υπέρ σου και υπέρ των συντρόφων σου, υπέρ των οικείων σου κι όχι εναντίον τους, υποστηρίζοντας μισάνθρωπα νεοναζιστικά κνώδαλα που κολακεύουν τα κόμπλεξ των ανθρώπων για να προσπορίζονται απ’ την πικρία και την απελπισία που σκορπίζουν τα αφεντικά τους, στρατό ακριβώς για τα αφεντικά τους...

ΥΓ.: ΡΑΝΤΕΒΟΥ τον Σεπτέμβρη. Εως τότε η στήλη εύχεται σε όλες και όλους όλην την ηδύτητα που μπορεί το θέρος να μας προσφέρει (και) σε δύσκολους καιρούς όπως οι τωρινοί. Με αγάπη, συντρόφισσες και σύντροφοι, κυρίες και κύριοι, «η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει»...

Πηγή: iskra.gr

ΗOMOPHOBES

HOW MANY HOMOPHOBES DOES IT TAKE TO CHANGE A LIGHTBULB ? NONE. THEY FEAR CHANGE-EVEN IF IT MEANS MAKING THE WORLD A BRIGHTER PLACE!

Πως γίνεται κάποιος φασίστας

Η μετατροπή ενός ανθρώπου σε φασίστα δεν είναι μια απλή διαδικασία. Συνήθως παίρνει χρόνο. Ακολουθεί σχεδόν πάντα μια πατέντα, μια διαδικασία στην οποία αφού μπουν τα θεμέλια χτίζεις τα πατώματα μέχρι που φτάνεις στην κορυφή. Ορισμένες φορές η διαδικασία είναι τέτοια που δεν την καταλαβαίνει ούτε ο εμπλεκόμενος. Δεν λέει δηλαδή αύριο θα γίνω φασίστας, ούτε έχει μια ημερομηνία σταθμό την οποία γιορτάζει ως τα γενέθλια της φασιστικής του ζωής. Η μετατροπή ενός ανθρωπάκου-κάμπιας σε ναζιστική-πεταλούδα είναι μια σύνθετη διαδικασία την οποία σας παρουσιάζουμε:

Στάδιο πρώτο: Τα θεμέλια

Κάποτε σε μικρή ηλικία, όταν είσαι εντελώς εύπλαστος, διαβάζεις στα βιβλία της ιστορίας του δημοτικού για τις μάχες που έδιναν οι πρόγονοί σου. Λυρικές αναπαραστάσεις του τρόπου με τον οποίο αν και πάντα λιγότεροι κατάφερναν να εξουδετερώνουν όλους τους πανίσχυρους εχθρούς τους, τους Πέρσες, τους Τούρκους, τους Ιταλούς τους Γερμανούς. Ενδιάμεσα σου παραβάλλονται οι ενδείξεις της πολιτισμικής σου ανωτερότητας. Φωτογραφίες από κίονες, ναούς και αμφορείς που επιβεβαιώνουν αυτό που έχεις ακούσει και στο σπίτι σου: «όταν εμείς χτίζαμε παρθενώνες οι άλλοι τρώγαν βελανίδια». Κάπου εκεί αρχίζεις να ερωτοτροπείς με έναν παιδικό εθνικισμό. Βλέπεις τον εαυτό σου σαν τον επόμενο Καραϊσκάκη ή Κολοκοτρώνη, και δηλώνεις περήφανος για την καταγωγή σου και πρόθυμος να θυσιαστείς για την πατρίδα σου. Έχεις μάθει απ’ έξω όλες τις βασικές εκκλησιαστικές προσευχές κι ας μην καταλαβαίνεις τι λένε. Σταυροκοπιέσαι κάθε φορά που περνάς έξω από εκκλησία, ίσως να παρακολουθείς και το κατηχητικό, και για κάποιο λόγο πιστεύεις πως υπάρχει ένας θεός που προστατεύει την Ελλάδα σαν την δική του πατρίδα. Άλλωστε η εκκλησία έπαιζε πάντα καθοριστικό ρόλο στη μόρφωσή σου και ιδιαίτερα στην ιστοριογραφία της χώρας μας, η οποία παρά την ύπαρξη πολλών κατ’ όνομα αριστερών καθηγητών, διανοούμενων και ερευνητών δεν κατάφερε ποτέ να ξεφύγει από τον χαρακτήρα της γεγονοτολογικής παράθεσης πολεμικών συγκρούσεων. Ιδιαίτερα όταν η αριστερή αντίστιξη στην εθνικιστικού τύπου ιστοριογραφία είναι η …Ρεπούση τα πράγματα δυσκολεύουν.

Στάδιο Δεύτερο: Η εφηβεία

Στην εφηβεία έχεις ήδη κατασταλάξει στην ομάδα που υποστηρίζεις με φανατισμό. Θέλεις να βλέπεις κρεμασμένα στα περίπτερα πρωτοσέλιδα που μιλάνε για την οπαδική σου μαγκιά και την ανωτερότητα σου από τους άλλους. Η αυξημένη σου λίμπιντο δεν κατευνάζεται με χειροπρακτικές μεθόδους, χρειάζεσαι κι άλλο. Βρίσκεις εκτόνωση στην βία με τους συμμαθητές σου. Γουστάρεις να ακούς ιστορίες από «πεσίματα» με κράνη, καδρόνια και μαχαίρια απέναντι στους «άλλους». Τα παιδιά από τον Σύνδεσμο είναι καλοί μάγκες, και η παρέα μαζί τους σε κάνει μάγκα κι εσένα. Με την ομάδα και την γκόμενα να σου τρώνε πολύ χρόνο από τη ζωή σου δεν έχεις κουράγιο να ασχοληθείς με τα πολιτικά. Άλλωστε όλοι κλέφτες και ψεύτες είναι, όπως είπε και ο μπαμπάς βλέποντας ειδήσεις χτες το βράδυ.

Στάδιο τρίτο: Η ενηλικίωση

Αφού είδες κι αποείδες να τελειώσεις το σχολείο πρέπει να δεις τι θα κάνεις στη ζωή σου. Ως άτομο διατηρείς ακέραιες τις βάσεις της μαζικής κουλτούρας που συνήθισες να καταναλώνεις. Η τηλεόραση είναι το αγαπημένο σου μέλος της οικογένειας, το διαδίκτυο βοηθάει για όλα τα άλλα και πράγματα όπως οι τέχνες και τα βιβλία δεν είναι για σένα. Γελάς ακόμα με τα ανέκδοτα για τους Αλβανούς που «κλέβουν την παράσταση» και για τους μαύρους που είναι μαύροι και όχι εσύ ρατσιστής. Μπορεί να είπες και στον κολλητό σου που έκατσε πολλές ώρες κάτω από τον ήλιο ότι έγινε σκούρος σαν «Πάκι». Αλλά ρατσιστής δεν είσαι.

Στάδιο τέταρτο: Η εργασία

Πήγες για δουλειά κι εσύ κάποια στιγμή όπως όλοι. Κακοπληρωμένος κι ανασφάλιστος, αλλά δεν πειράζει. Πρέπει να είσαι εργατικός. Έτσι λένε όλοι. Άλλωστε η εργατικότητα είναι ένα παράσημο που πρέπει ο άνδρας να διαθέτει. Είναι πιο σημαντικό κι από την αξιοπρέπεια. Το αφεντικό είναι καλό, αφού σου χτυπάει καμιά φορά την πλάτη φιλικά. Ενδιαφέρεται αυθεντικά για σένα και σου είπε ότι θα σε κάνει κάποια μέρα υπεύθυνο, αρκεί να συνεχίσεις να δουλεύεις σκληρά. Κάποτε είδες έναν περίεργο τύπο, μάλλον συνδικαλιστή, να σου λέει ότι πρέπει να πας στην απεργία. Δεν άφησες την πρόκληση αναπάντητη: «που να πάω στην απεργία; και το μεροκάματο που θα χάσω;» κι ύστερα γύρισες το κεφάλι και συμφώνησες με τον παλιότερο που σου είπε ότι οι συνδικαλιστές είναι ξεπουλημένοι που ζούνε μέσα στη χλιδή. Άλλωστε η Αριστερά πέθανε. Είδαμε τον κομμουνισμό που μόλις έπεσε γέμισαν τα κωλόμπαρα της Ελλάδας μας. Πουτάνες θα τις κάνουν τις μάνες μας;

Στάδιο πέμπτο: Η κρίση

Όλα κυλούν καλά. Συνεχίζεις να ψηφίζεις το κόμμα που σου υπέδειξε αυτός που σε έβαλε στη δουλειά. Συνεχίζεις να αδιαφορείς για την πολιτική και να κοιτάς την πάρτη σου. Όταν κάθεσαι στο μετρό ή στο λεωφορείο παρακαλάς να μην κάτσει στην άδεια θέση δίπλα σου εκείνος ο σκουρόχρωμος που βρωμάει. Κάποια στιγμή παρατηρείς ότι είναι πολλοί. «Πως την κατάντησαν έτσι την Ελλάδα;». Με ξένους δεν κάνεις παρέα. Εντάξει δεν είναι όλοι κλέφτες, υπάρχουν και ορισμένοι νοικοκυραίοι που σέβονται την χώρα μας, αλλά όχι και να σηκώσουν τη σημαία τα αριστούχα παιδιά τους. Άλλωστε το «δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ» που τραγούδησες μεθυσμένος από εθνική υπερηφάνεια το 2004 το πιστεύεις ακόμα.

Έρχεται η κρίση και το αφεντικό σου, γεμάτο αληθινό πόνο, σου ανακοινώνει ότι δεν μπορεί να σε κρατήσει άλλο στη δουλειά γιατί δεν βγαίνει. Τα κέρδη του μειώθηκαν και αν μπορούσε να σε κρατήσει θα το έκανε, όμως τα πράγματα ζόρισαν. Αν αλλάξει κάτι θα σε ειδοποιήσει, όμως τώρα θα προτιμήσει να κρατήσει τους δύο Πακιστανούς που τους έχει να δουλεύουν με 300 ευρώ το μήνα, ανασφάλιστους και παράνομους. Του λες ευχαριστώ που σου έδωσε την ευκαιρία να δουλέψεις και τον αποχαιρετάς.

Κάτι αρχίζει να σαλεύει. Εσύ που τόσα χρόνια εργαζόσουν ακατάπαυστα και ήξερες τη δουλειά να πετιέσαι έξω από δυο ξυπόλητους βρωμιάρηδες; Αυτοί φταίνε. Τι δουλειά έχουν εδώ; Να πάνε στη χώρα τους. Εμείς δεν αντέχουμε άλλους. Αν μπορούσαμε να τους ταϊσουμε θα το κάναμε ευχαρίστως, αλλά όχι τώρα. Πρέπει να φύγουν. Όμως ποιος θα τους διώξει; Ένα γαμάτο blog που διάβασες προχτές έγραφε ότι όλοι οι πολιτικοί είναι προδότες και έχουν ξεπουλήσει με μυστικές συμφωνίες την χώρα. Πείθεσαι ότι αυτοί οι λαθρομετανάστες δεν ήρθαν από μόνοι τους. Τους έφεραν κάτι μεγάλα κεφάλια, που κατά σύμπτωση είναι Εβραίοι, για να καταστρέψουν την χώρα σου. Βλέπεις το κόμπλεξ αυτών που έτρωγαν τα βαλανίδια είναι μεγάλο και γι’ αυτό θέλουν να μας καταστρέψουν.

Κάτι πρέπει να γίνει όμως. Οι πολιτικοί δεν μπορούν να το κάνουν γιατί είναι όλοι πουλημένοι. Οι λογαριασμοί τρέχουν και από τον ΟΑΕΔ δεν είχες κανένα νέο. Και εκείνος ο δημοτικός σύμβουλος που σου έλεγε ότι θα σε βολέψει κάπου δεν απαντά στα τηλέφωνα. Ο χρόνος πιέζει. Οι ξένοι ηγέτες μας κοροϊδεύουν. Ποιος θα δώσει τη λύση; Τους χρειάζεται ένα μάθημα. Ένα Γουδί. Ένας Παπαδόπουλος. Αυτός τουλάχιστον δεν έκλεβε.

Το βραδάκι κάθεσαι να δεις ειδήσεις. Βρίζεις την Τρέμη και τον Πρετεντέρη όταν σου λένε ότι πρέπει να πληρώσεις το χαράτσι. Όταν σου λένε ότι πρέπει να απελαθούν οι λαθρομετανάστες κατά σύμπτωση συμφωνείς μαζί τους. Δεν θέλεις να ακούσεις τίποτα άλλο. Πρέπει να γίνει κάτι. Τώρα. Δεν σε νοιάζει ποιος και πως θα το κάνει. Αρκεί να γίνει. Να φύγει ο βρωμιάρης που σου πήρε τη δουλειά. Να πάει στον αγύριστο. Κάπου στο youtube πήρε το μάτι σου έναν τύπο με ξυρισμένο κεφάλι να υπόσχεται κρεμάλα στους προδότες και δουλειά στους Έλληνες. Αυτό είναι. Μόνο αυτοί μπορούν να μας σώσουν!

Ναι αλλά αυτοί είναι νοσταλγοί του Χίτλερ που κατέκαψε την Ελλάδα, που βίασε και σκότωσε τους προγόνους σου. Λεπτομέρειες. Τώρα έχουμε κρίση, δεν έχουμε την πολυτέλεια να ασχολούμαστε με την ιστορία. Άλλωστε δεν είδαμε προκοπή από τους δημοκράτες. Γιατί να μη δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό;

Στάδιο έκτο: Το πέρασμα στη δράση

Στις πρώτες εκλογές δειλά-δειλά ψήφισες Χρυσή Αυγή. Μιλώντας με τους φίλους σου επέμενες ότι δεν συμφωνείς μαζί τους, αλλά δεν ήξερες τι άλλο να ψηφίσεις. Η Παπαρήγα είναι βολεμένη, ο Τσίπρας έφερε τους μετανάστες και ο Καμμένος ήταν για χρόνια στην ΝΔ. Σε δημόσιες συζητήσεις αποκύρηττες τη βία, αλλά ήθελες να φάει ένα χαστούκι ο Πάγκαλος. Έκοψες και την καλημέρα που έλεγες με τον για χρόνια Αλβανό γείτονά σου και κρυφοχάρηκες όταν έμαθες ότι απολύθηκε κι αυτός και μάλλον θα πάει Αυστραλία. «Δεν είμαι ρατσιστής. Αυτοί με έκαναν» επαναλαμβάνεις μονότονα, ίσως από τύψεις. Απολάμβανες το χαστούκι του Ηλία στην Κανέλλη. Καλά της έκανε!

Ο Χρυσαυγίτης της γειτονιάς είναι καλό παιδί. Βοηθάει τις γριούλες, φροντίζει για την ασφάλειά μας και μας ενημερώνει για τα πολιτικά πράγματα. Πολύ θα ήθελες κι εσύ να του μοιάζεις. Να μοιράζεσαι κι εσύ τη σοφία του και τις απέραντες γνώσεις του για την Αρχαία Ελλάδα, ιδιαίτερα για τον τρόπο με τον οποίο φέρονταν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι στους εχθρούς και τους προδότες. Ενδίδεις στις παραινέσεις του να κατέβεις κι εσύ σε μια συγκέντρωση που θα γίνει για λίγους φίλους. Εκεί θα μας μιλήσει ένας συναγωνιστής που ξέρει πολλά γιατί ήταν στους καταδρομείς και είδε από μέσα τι παίζεται. Πηγαίνεις από συγκέντρωση σε συγκέντρωση και ξαφνικά νιώθεις πιο δυνατός. Το πνεύμα σου έχει γαλουχηθεί από τις ιστορίες που ακούς. Ένα δεύτερο σχολείο. Εκεί συναντάς και κάτι παλιόφιλους από το Σύνδεσμο. Τότε που την πέφτατε μαζί σε κάνα πιτσιρίκι για να του πάρετε το κασκόλ της αντίπαλης ομάδας. Νιώθεις το σώμα σου να δυναμώνει κάθε φορά που φοράς το ραμμένο από Πακιστανούς, μαύρο μπλουζάκι που σου χάρισε ο νέος σου φίλος για ενθύμιο. Στις δεύτερες εκλογές είσαι πια σίγουρος για την επιλογή σου. Χρυσή Αυγή και τα μυαλά (;) στα κάγκελα. Να μάθουν αυτοί οι αριστεροί και οι προδότες. Αγαπημένη σου φράση το «αν γουστάρεις τους λαθρομετανάστες να τους πάρεις σπίτι σου».

Ο υπαρχηγός του υπαρχηγού του πυρηνάρχη κρίνει ότι είσαι έτοιμος για το επόμενο στάδιο. Βία αυτοί, βία κι εμείς. Πρέπει όμως να είσαι πειθαρχημένος. Με στρατιωτικό τρόπο. Τον εξοπλισμό σου τον παίρνεις από τους συναγωνιστές. Τώρα το λοστάρι που κρατάς είναι η προέκταση του ανδρισμού σου. Θα τους γαμήσεις όλους. Δεν σε σταματάει τίποτα. Ακούς με προσοχή τους εμπειρότερους και δεν παρεκκλίνεις από τις εντολές τους. Αν πετύχεις όμως κανέναν αλλοδαπό κοντά στη γειτονιά σου μπορεί να πάρεις την πρωτοβουλία να του δώσεις και καμιά κλωτσιά.

Στάδιο έβδομο: Η ολοκλήρωση

Αγαπάς την χώρα σου παθολογικά. Εκνευρίζεσαι όταν βλέπεις να την ξεπουλάνε στους ξένους, μισείς όποιον την επιβουλεύεται. Πιστεύεις ότι είσαι πατριώτης. Εθνικιστής πατριώτης. Γιατί να το κρύψεις άλλωστε. Είσαι εθνικιστής περήφανος και αγέρωχος. Καταβροχθίζεις τα βιβλία που σου έδωσαν να διαβάσεις και αρχίζεις να παίρνεις μέρος ενεργά στις συζητήσεις. Είσαι πια σίγουρος για κάποια πράγματα: Ο Χίτλερ ήταν φιλέλληνας, το ολοκαύτωμα δεν υπήρξε, κι αν ακόμα υπήρξε καλώς έγινε, οι κομμουνιστές είναι εβραίοι και μπολσεβίκοι, οι δημοκράτες πουλημένοι και βολεμένοι και μόνο ο Στρατός μπορεί να δώσει τη λύση. Αν όλα αυτά σε κάνουν φασίστα, τότε ναι είσαι φασίστας. Με κάθε ευκαιρία προσπαθείς να ανοίξεις πολιτική συζήτηση με φίλους, γνωστούς και άγνωστους. Να τους εντυπωσιάσεις με τις αποκαλύψεις που τόσο γρήγορα έμαθες, να τους διαφωτίσεις για το τι ήταν πραγματικά τα SS, ποιος ήταν ο Γκέμπελς και πόσο φιλέλλην ήταν ο Αδόλφος Χίτλερ. Δεν δέχεσαι αντιρρήσεις. Αν κάποιος πάει να σου πει κάτι περνάς αμέσως στην αντεπίθεση: «Ερχόμαστε και θα σας λιώσουμε». Σκέφτεσαι σοβαρά να ξυρίσεις το κεφάλι σου. Στη γυναίκα σου θα πεις ότι το κάνεις για λόγους οικονομίας, το σαμπουάν ακρίβυνε και ο κουρέας χρεώνει 10 ευρώ το απλό κούρεμα. Μόλις μαζέψεις λίγα χρήματα θα πας να κάνεις δύο τατουάζ. Το ένα θα γράφει οπωσδήποτε «Η ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ» κι ας μη θυμάσαι τι ακριβώς σημαίνει. Το άλλο θα είναι ένα τέλειο σχέδιο που ζωγράφισε ένας συναγωνιστής. Θα βγαίνουν κάτι φλόγες μέσα από ένα φοίνικα και γύρω-γύρω θα έχει κάτι «αρχαιοελληνικά» σχέδια.

Η ολοκλήρωση έρχεται όταν πείθεις έναν φίλο σου να βρει κι αυτός τη λύτρωση. Να βαφτιστεί μέσα στα άγια νερά της λευκής αδελφότητας, να μεταμορφωθεί σε ακούραστο πολεμιστή της πατρίδας και του έθνους. Να ακολουθήσει την δική σου εξέλιξη.

Και κάπως έτσι γίνεται ο άνθρωπος φασίστας…

Πηγή: 2310net

ΤΟ ΑΥΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ

«Το αυγό του φιδιού, από τον συγκαλυμμένο στον απροκάλυπτο φασισμό». Ένα ντοκιμαντέρ της Νίνας Γεωργιάδου.

Δέκα τεχνικές για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης

Διαβάζοντας αυτό το κείμενο αντιλαμβάνεται εύκολα ο καθένας ότι τίποτα από όσα συμβαίνουν σήμερα δεν έγινε τυχαία. Και στις δέκα τεχνικές θα αναγνωρίσει κανείς τη δική του καθημερινότητα, τη δική του πραγματικότητα τα τελευταία χρόνια της ευημερίας μας. Δικαίως συμπεραίνει κανείς ότι όλα εξελίχθηκαν όπως ακριβώς τα είχαν σχεδιάσει. Όλες οι τεχνικές εφαρμόστηκαν πάνω μας και σήμερα πια μπορούμε να πούμε ότι... αποδειχθήκαμε τα ιδανικά πειραματόζωα!


1. Η τεχνική της διασκέδασης

Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου, η τεχνική της διασκέδασης συνίσταται στη στροφή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και από τις μεταλλαγές που αποφασίστηκαν από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, δι’ενός αδιάκοπου καταιγισμού διασκεδαστικών και ασήμαντων λεπτομερειών. Η τεχνική της διασκέδασης είναι επίσης απαραίτητη για να αποτραπεί το κοινό από το να ενδιαφερθεί για ουσιαστικές πληροφορίες στους τομείς της επιστήμης, της οικονομία, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής. «Κρατήστε αποπροσανατολισμένη την προσοχή του κοινού, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμαλωτισμένη σε θέματα χωρίς καμιά πραγματική σημασία. Κρατήστε το κοινό απασχολημένο, απασχολημένο, απασχολημένο, χωρίς χρόνο για να σκέφτεται· να επιστρέφει κανονικά στη φάρμα με τα άλλα ζώα». Απόσπασμα από το Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους.


2. Η τεχνική της δημιουργίας προβλημάτων, και στη συνέχεια παροχής των λύσεων

Αυτή η τεχνική ονομάζεται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Πρώτα δημιουργείτε ένα πρόβλημα, μια «έκτακτη κατάσταση» για την οποία μπορείτε να προβλέψετε ότι θα προκαλέσει μια συγκεκριμένη αντίδραση του κοινού, ώστε το ίδιο να ζητήσει εκείνα τα μέτρα που εύχεστε να το κάνετε να αποδεχτεί. Για παράδειγμα: αφήστε να κλιμακωθεί η αστική βία, ή οργανώστε αιματηρές συμπλοκές, ώστε το κοινό να ζητήσει τη λήψη μέτρων ασφαλείας που θα περιορίζουν τις ελευθερίες του. Ή, ακόμη: δημιουργήστε μια οικονομική κρίση για να κάνετε το κοινό να δεχτεί ως αναγκαίο κακό τον περιορισμό των κοινωνικών δικαιωμάτων και την αποδόμηση των δημοσίων υπηρεσιών.


3. Η τεχνική της υποβάθμισης

Για να κάνει κάποιος αποδεκτό ένα απαράδεκτο μέτρο, αρκεί να το εφαρμόσει σταδιακά κατά «φθίνουσα κλίμακα» για μια διάρκεια 10 ετών. Μ’ αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν ριζικά νέες κοινωνικό-οικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός) στις δεκαετίες του 1980 και 1990. Μαζική ανεργία, αβεβαιότητα, «ευελιξία», μετακινήσεις, μισθοί που δεν διασφαλίζουν πια ένα αξιοπρεπές εισόδημα· τόσες αλλαγές, που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση, αν είχαν εφαρμοστεί αιφνιδίως και βίαια.


4. Η στρατηγική της αναβολής

Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσετε ως «οδυνηρή αλλά αναγκαία», αποσπώντας την συναίνεση του κοινού στο παρόν, για την εφαρμογή της στο μέλλον. Είναι πάντοτε πιο εύκολο να αποδεχτεί κάποιος αντί μιας άμεσης θυσίας μια μελλοντική. Πρώτ’ απ’όλα, επειδή η προσπάθεια δεν πρέπει να καταβληθεί άμεσα. Στη συνέχεια, επειδή το κοινό έχει πάντα την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «όλα θα πάνε καλύτερα αύριο» και ότι μπορεί, εντέλει, να αποφύγει τη θυσία που του ζήτησαν. Τέλος, μια τέτοια τεχνική αφήνει στο κοινό ένα κάποιο χρονικό διάστημα, ώστε να συνηθίσει στην ιδέα της αλλαγής, και να την αποδεχτεί μοιρολατρικά, όταν κριθεί ότι έφθασε το πλήρωμα του χρόνου για την τέλεσή της.


5. Η στρατηγική του να απευθύνεσαι στο κοινό σαν να είναι μωρά παιδιά

Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν έναν αφηγηματικό λόγο, επιχειρήματα, πρόσωπα και έναν τόνο ιδιαιτέρως παιδικό, εξουθενωτικά παιδιάστικο, σαν να ήταν ο θεατής ένα πολύ μικρ ό παιδί ή σαν να ήταν διανοητικώς ανάπηρος. Όσο μεγαλύτερη προσπάθεια καταβάλλεται να εξαπατηθεί ο θεατής, τόσο πιο παιδιάστικος τόνος υιοθετείται από τον διαφημιστή. Γιατί; «Αν [ο διαφημιστής] απευθυνθεί σε κάποιον σαν να ήταν παιδί δώδεκα ετών, τότε είναι πολύ πιθανόν να εισπράξει, εξαιτίας του έμμεσου και υπαινικτικού τόνου, μιαν απάντηση ή μιαν αντίδραση τόσο απογυμνωμένη από κριτική σκέψη, όσο η απάντηση ενός δωδεκάχρονου παιδιού». Απόσπασμα από το «Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους»


6. Η τεχνική του να απευθύνεστε στο συναίσθημα μάλλον παρά στη λογική

Η επίκληση στο συναίσθημα είναι μια κλασική τεχνική για να βραχυκυκλωθεί η ορθολογιστική ανάλυση, επομένως η κριτική αντίληψη των ατόμων. Επιπλέον, η χρησιμοποίηση του φάσματος των αισθημάτων επιτρέπει να ανοίξετε τη θύρα του ασυνείδητου για να εμφυτεύσετε ιδέες, επιθυμίες, φόβους, παρορμήσεις ή συμπεριφορές...

7. Η τεχνική του να κρατάτε το κοινό σε άγνοια και ανοησία

Συνίσταται στο να κάνετε το κοινό να είναι ανίκανο να αντιληφθεί τις τεχνολογίες και τις μεθοδολογίες που χρησιμοποιείτε για την υποδούλωσή του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι πιο φτωχή, ώστε η τάφρος της άγνοιας που χωρίζει τις κατώτερες τάξεις από τις ανώτερες τάξεις να μη γίνεται αντιληπτή από τις κατώτερες». Απόσπασμα από το «Ὀπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».


8. Η τεχνική του να ενθαρρύνεις το κοινό να αρέσκεται στη μετριότητα

Συνίσταται στο να παρακινείς το κοινό να βρίσκει «cool» ό,τι είναι ανόητο, φτηνιάρικο και ακαλλιέργητο.


9. Η τεχνική του να αντικαθιστάς την εξέγερση με την ενοχή

Συνίσταται στο να κάνεις ένα άτομο να πιστεύει ότι είναι το μόνο υπεύθυνο για την συμφορά του, εξαιτίας της διανοητικής ανεπάρκειάς του, της ανεπάρκειας των ικανοτήτων του ή των προσπαθειών του. Έτσι, αντί να εξεγείρεται εναντίον του οικονομικού συστήματος, απαξιώνει τον ίδιο τον εαυτό του και αυτο-ενοχοποιείται, κατάσταση που περιέχει τα σπέρματα της νευρικής κατάπτωσης, η οποία έχει μεταξύ άλλων και το αποτέλεσμα της αποχής από οποιασδήποτε δράση. Και χωρίς τη δράση, γλιτώνετε την επανάσταση...!


10. Η τεχνική του να γνωρίζεις τα άτομα καλύτερα από όσο γνωρίζουν τα ίδια τον εαυτό τους

Στη διάρκεια των τελευταίων πενήντα ετών, οι κατακλυσμιαία πρόοδος της επιστήμης άνοιξε μια ολοένα και πιο βαθειά τάφρο ανάμεσα στις γνώσει του ευρέως κοινού και στις γνώσεις που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι ιθύνουσες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, τη νευροβιολογία και την εφαρμοσμένη ψυχολογία, το «σύστημα» έφτασε σε μια εξελιγμένη γνώση του ανθρώπινου όντος, και από την άποψη της φυσιολογίας και από την άποψη της ψυχολογίας. Το σύστημα έφτασε να γνωρίζει τον μέσο άνθρωπο καλύτερα απ’όσο γνωρίζει ο ίδιος τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων, το σύστημα ασκεί έναν πολύ πιο αυξημένο έλεγχο και επιβάλλεται με μια μεγαλύτερη ισχύ επάνω στα άτομα απ’όσο τα άτομα στον ίδιο τον εαυτό τους...

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ AIDS!?!

Πριν από μερικά χρόνια διάβασα μια συνέντευξη του ποιητή Ντίνου Χριστιανόπουλου την εξής δήλωση :΄΄Ο ιός του Aids δεν υφίσταται !Δεν είναι παρά μια νέα ιστορία για την δαιμονοποίηση του έρωτα!

Τότε θεώρησα την δήλωση του λίαν επιεικώς ‘εκκεντρική’

Τυχαία πριν από καμιά βδομάδα έπεσε στα χέρια μου ένα άρθρο του περιοδικού Βαβέλ(Τευχος 245-Φεβρουαριος2008)με τίτλο ‘Η Μεταμοντέρνα Θρησκεία του Hiv/Aids’

Στο συγκεκριμένο άρθρο υπάρχουν κάποια στοιχεία-υποδείξεις σοκ !

1.Η ανίχνευση του Hiv+ δεν αποτελεί απόδειξη της ύπαρξης του Aids

2.Πως ο Hiv από μόνος του δεν είναι παθογόνος δηλαδή δεν είναι ικανός να καταστρέψει κύτταρα ,άρα δεν μπορεί να είναι η αιτία του Aids

3.Κανεις ποτέ δεν πέθανε επειδή ήταν Hiv+.Όλοι οι θάνατοι οφείλονται στο ΄΄ δολοφονικό ΄΄ AZT.Το φάρμακο δηλαδή που χορηγούσαν στους ασθενείς!

4.Οσοι αρθήκαν να πάρουν το φάρμακο ΑΖΤ ζούνε μέχρι σήμερα!

5.Ολα τα παραπάνω δεν τα αντικρούει κανένας επιστήμονας επίσημα .Αντιθέτως όλα τα παραπάνω ,προέρχονται από επιστήμονες οι οποίοι είχαν πρωτοστατήσει στην έρευνα για το Aids τα πρώτα χρόνια αλλά σήμερα λόγω της δημοσιοποίησης των αποτελεσμάτων έχουν περιθωριοποιηθεί από τα ΜΜΕ και αποτελούνε τα μαύρα πρόβατα…στην επιστημονική κοινότητα .Χωρίς όμως ουσιαστικά να μπορεί να τους αντικρούσει κανείς.

Και τέλος 2 σύνδεσμοι που πιστεύω πως αξίζει να ρίξει μια ματιά οποιοσδήποτε ενδιαφέρεται έστω και λίγο για τα παραπάνω…

H Ιστορία της Μαρίας
Ο Μυθος του Aids

ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! A DOMESTIC PARTNERSHIP THAT DISCRIMINATES? NO THANKS!

Στην Ελλάδα οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανσέξουαλ γνωρίζουν από διακρίσεις. Τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο.
Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου το Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να καθιερώσει ένα 'συμβόλαιο συμβίωσης' ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Δεν θεωρούμε ότι ένα απλό 'συμβόλαιο' μπορεί να λύσει τα ζητήματα των ζευγαριών ίδιου φύλου, ούτε να εξασφαλίσει την ισότιμη μεταχείρισή τους. Πιστεύουμε όμως ότι η προτεινόμενη διάκριση είναι κατάφωρα αντίθετη τόσο με το ελληνικό Σύνταγμα όσο και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Πόσο μάλλον όταν 18 ευρωπαϊκές χώρες ήδη παρέχουν νομική κατοχύρωση στα ζευγάρια ίδιου φύλου.

Σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας είναι να ενημερωθούν σχετικά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιστοσελίδες και ιστολόγια σε όλο τον κόσμο. Αυτό που ζητάμε είναι ίσα δικαιώματα για όλους. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Αυτή τη φορά δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ

In Greece gays, lesbians and transexuals know about discrimination. They face it daily from their families, in their social lives and in the professional field.
But sometimes, all it takes is a single straw to break the camel's back.

According to press reports, the greek government is preparing to introduce a domestic partnership 'contract' EXCLUSIVELY for unmarried heterosexual couples. We do not believe that a mere 'contract' can resolve the issues same-sex couples face or ensure their fair treatment under the law. However this discriminatory proposal is a direct contravention of the greek Constitution, as well as european human rights treaties. Especially since same-sex couples already enjoy legal rights in 18 european nations.

The aim of this intervention is to make sure that european institutions, human rights organisations, websites and weblogs from around the world learn about these proposals. What we ask for is equal rights for all. Nothing more and nothing less.

This time around we will not sit idly by. This time around we will not keep silent.

GREEK BLOGGERS AGAINST DISCRIMINATION

...Ειλικρινά δε μπορώ να καταλάβω......

Προσπαθώ να το δω από διαφορετικές οπτικές γωνίες, αλλά πάντα ένα ερωτηματικό εξακολουθεί να πλανάται......

Και συνήθως αυτό το ερωτηματικό μπαίνει στο τέλος της λέξης "τι"...

Αν υποθετικά σε πλησιάσω εγώ - εσένα, ναι - και δεν είμαι τόσο όμορφος όσο θα'θελες, και δεν είμαι τόσο ψηλός όσο θα'θελες, ή δεν είμαι τόσο μυώδης ή μοντέρνος ή γενικά δεν έχω αυτό που θα'θελες και έχεις φανταστεί... και σε πλησιάσω και σου χαμογελάσω και σου πω "καλησπέρα - είσαι όμορφος - θες να γνωριστούμε;"... τι πειράζει;

Δε σου κάνω; Το δέχομαι!

Δε σου ταιριάζω; Το δέχομαι κι ας επιφυλάσσομαι...

Δεν είμαι το στυλ σου; Δε σου κάνω "κλικ"; Δε γουστάρεις ρε παιδί μου; ... Δεκτό! Σύμφωνοι!

Καμία πίεση!!! Μην πεις "ναι", μην ασχοληθείς, μη δώσεις συνέχεια στο θέμα...

Αλλά - προς Θεού ρε συ - δε χρειάζεται να κάνεις και μορφασμό!!!

Ο μορφασμός δεν είναι απλή άρνηση... Ο μορφασμός καταδικάζει ρε συ... Κρίνει με τον πιό αυστηρό τρόπο... Δηλώνει άσεμνα πως με βλέπεις σαν κάτι το υποδεέστερο...!

Και λίγο φαίνεται σα να σε έθιξα και ίσως να σε ντρόπιασα κι όλας...!Πως; Γιατί; Με τι; Λέγοντας σου πως σε θεωρώ όμορφο; Δείχνοντας σου πως με ενδιαφέρεις και θα'θελα να σε γνωρίσω;;; Πως; Γιατί; Με τι;...Αλήθεια, δεν το καταλαβαίνω!!!

Αλήθεια, δυσκολεύομαι πολύ...!Και αυτό που το κάνει πιό δύσκολο είναι γιατί εγώ, απευθύνομαι σε σένα - ναι, εσένα - που έτυχε και οι δύο να γεννηθούμε ομοφυλόφιλοι. Και ίσως αυτό να το κάνει πιό ιδιαίτερο... Γιατί εσύ είσαι αυτός που δηλώνει και επαναστατεί κατά του ρατσισμού...Γιατί πρώτα-πρώτα εσύ, τον βίωσες πιτσιρικάς στο σχολείο όταν άθελα σου έσπαγε ο καρπός του χεριού σου και σε στόλιζαν με κοσμητικά επίθετα...

Γιατί εσύ, κι αν δε σου φαινόταν και μπορούσες να περάσεις απαρατήρητος, δεν σου περνούσε απαρατήρητο και όταν άκουγες τη διπλανή παρέα να ταυτίζει την ομοφυλοφιλία με την ξεφτίλα και όλων των ειδών τα μπινελίκια...

Γιατί δε γίνεται να μην έχει υπάρξει έστω και ένα βράδυ που εσύ - ναι, ειδικά εσύ - όντας ομοφυλόφιλος να μην έχεις ξαγρυπνήσει με το φόβο ότι μπορεί και να καταλήξεις μόνος...Γιατί δε γίνεται να μην έχει υπάρξει έστω και μια στιγμή που να έχεις νιώσει αδικημένος, εξαγριωμένος, θιγμένος ή και απογοητευμένος για σχόλια που έχεις ακούσει...

Γιατί εσύ, ναι εσύ, ζητάς ισότητα και αξιοκρατία και όχι να σε αντιμετωπίζουν σαν ένα παιδί κατώτερου Θεού...

Γιατί εσύ δηλώνεις κατά του ρατσισμού και πας και σε παρελάσεις περηφάνειας φωνάζονας πως είσαι τόσο καλός όσο και οι άλλοι...

Ναι... μόνο που... ο ρατσισμός δεν έχει να κάνει μόνο με άσπρους/μαύρους, πατριώτες/αλλοδαπούς, πλούσιους/φτωχούς, άντρες/γυναίκες και στρέιτ/γκέι...

Ρατσισμός είναι όταν το διαφορετικό από σένα το αντιμετωπίζεις με υπεροψία σα να είναι κάτι το κατώτερο...Και μάντεψε! Κάποιος ασχημότερος, κάποιος αργόστροφος, κάποιος κουτσός, χοντρός ή κοντός, ή με μεγάλη μύτη και δεν_ξέρω_και_'γω_τι μπορεί να μην είναι ιδανικός για σένα ... αλλά δεν είναι απαραίτητα και κατώτερος από σένα...! Πόσο μάλλον αν βρίσκει το θάρρος να σταθεί μπροστά σου και να σου πει: "γειά σου - είσαι όμορφος!"

...Επομένως, ρε συ - ναι, εσύ - προς Θεού! Μην κάνεις μορφασμούς... Δε θα σου στοιχήσει απλά να χαμογελάσεις και να πεις ότι δεν ενδιαφέρεσαι...! Μην αγωνίζεσαι για την ελευθερία όταν ταυτόχρονα είσαι κι εσύ δεσμοφύλακας... Όμορφο σε είπε, όχι βλάκα...

Ειλικρινά δε μπορώ να καταλάβω "τι"..."Τι" είναι αυτό που μας κάνει να ξεχνάμε πόσο χάλια γεύση έχουν τα σκατά ώστε με την πρώτη ευκαιρία να τα ταϊζουμε και σε άλλους...Μάλλον είμαι ιδιαίτερα άσχημος και χαζός για να μπορέσω να καταλάβω...!
copyright Apsoy

Το σεξ είναι η παρηγοριά που έχει κανείς όταν δεν υπάρχει έρωτας.

''Η ευτυχία μου είμαι εγώ, όχι εσύ

Όχι μόνο γιατί εσύ μπορεί να είσαι περαστικός,

Αλλά και επειδή εσύ θέλεις να είμαι αυτό που δεν είμαι''

Aλλο τρόπο δεν έχω για να ζήσω:

να σ' αγαπώ άφοβα, ελεύθερα.

Αγαπώντας σε να υπάρχω, τι να τα κάνω τα ίχνη...

Να σ' αγαπώ άφοβα ελεύθερα!

Αρχίζω να εμπιστεύομαι τη ζωή και να μην έχω αγωνία.

Ζωή δεν είπαμε πώς είναι το άλλο όνομα της αλήθειας;

Οι λέξεις είναι ξένα σώματα. Μ ενοχλούν. Μπορώ πια να σωπάσω.-

Κοινές οι θέσεις ρωμαιοκαθολικών και ορθοδόξων για την ομοφυλοφιλία
Ο Πάπας έχει ξαναμιλήσει για την ελπίδα του, ότι η κοινή αντίθεση στα γκέι δικαιώματα και σε άλλα ζητήματα κοινωνικής προόδου ίσως βοηθήσει στις προσπάθειες επανένωσης της ρωμαιοκαθολικής και της ορθόδοξης Εκκλησίας.
Κατά τη διάρκεια επισκέψεώς του στην ορθόδοξη εκκλησία της Κύπρου, ο πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ είπε ότι έχει «ισχυρή ελπίδα» πως το σχίσμα του 1054 μπορεί να επουλωθεί. Ο ορθόδοξος αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β΄ προσφέρθηκε να κανονίσει συνάντηση μεταξύ του ποντίφικα και του προκαθημένου της ρωσικής Εκκλησίας.
Είναι γνωστό ότι η ρωσική Εκκλησία δεν σέβεται τα ομοφυλόφιλα άτομα. Ο Ρώσος πατριάρχης μάλιστα εξέφρασε την ικανοποίησή του στην παράνομη απόφαση του Μοσχοβίτη δημάρχου να απαγορεύσει το gay pride τον προηγούμενο μήνα. Σύμφωνα με τον Αλέξιο Β΄, «η απόφαση εμποδίζει τη δημόσια προπαγάνδα υπέρ της ανηθικότητας». Άλλοι αξιωματούχοι της Εκκλησίας αποκάλεσαν την ομοφυλοφιλία «αμαρτία, που καταστρέφει τον/την άνθρωπο και τον/την καταδικάζει σε πνευματικό θάνατο».
Αυτή η φρασεολογία ευνοεί τον ρωμαιοκαθολικό πάπα, που προσπαθεί να ανατρέψει τα γκέι δικαιώματα σε μια σειρά ρωμαιοκαθολικών χωρών, χωρίς επιτυχία. «Παρά τις διαφωνίες αιώνων, οι δρόμοι μας συγκλίνουν και παρά τη σκληρή δουλειά για την επούλωση των πληγών μας, ο Κύριος δεν έπαυσε ποτέ να οδηγεί τα βήματά μας προς την ενότητα και τη συμφιλίωση», δήλωσε.
Πηγή: http://www.pinknews.co.uk/

Μα φυσικά!!!

Αφού ούτος ή άλλως η Αγάπη ποτέ δεν μπόρεσε να μας ενώσει ως τώρα,ας το πετύχουμε με το μίσος που πάντα ήταν το δυνατό μας σημείο!!!

Προβατάκια όλου του κόσμου ενωθείτε!!!

Φόβος

θα μπορώ να καπνίζω;

Σύγχυση

Τα χέρια είναι δικά μου; Γιατί δεν μπορώ να σ’ αγκαλιάσω;

Παράπονα

Θα ‘χει ησυχία. Κι εγώ δεν μπορώ να ηρεμήσω παρά μόνο μέσα στον θόρυβο.

Παράκληση

Αν ξαναρθείς στον ύπνο μου, μη με φιλήσεις. Γιατί όταν ξυπνήσω πονάω.

Ελπίδα

Να με προσέχεις. Γιατί δεν είμαστε μαζί. Κι αυτή η αγάπη υπάρχει μόνο μέσα μου. Αν χαθώ θα χαθεί. Εσύ δε θυμάσαι, κι αν η μνήμη μου σβήσει τότε ό,τι ζήσαμε δεν θα υπήρξε ποτέ.

Χάρες

Αν κλάψω όταν μ’ αφήνεις, σε παρακαλώ μη δείξεις ότι το πρόσεξες. Κάνε πως κοιτάς αλλού. Γιατί δε θα ξέρω τι να σου πω.Κι αν δεν αλλάξεις γνώμη την τελευταία στιγμή, γύρνα και χαμογέλα μου. Για να νομίσω πως θα ξανάρθεις.

Επανάληψη

Θα σ’ αγαπώ πάντα

Mία φορά κι ένα καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα.
Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω.
Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μία λαμπρή θαλαμηγό.
Η Αγάπη τον ρωτάει : «Πλούτε μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,
«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη. «Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.
ΗΛύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτήν βοήθεια.
«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου» «Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή.
«Αγάπη, έλα προς εδώ. Θα σε πάρω εγώ μαζί μου».
Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του
Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε ρώτησε τη Γνώση,
« Γνώση, ποίος με βοήθησε;»
« Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;» ρώτησε η Αγάπη.
«Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;» Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:
« Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».

Πάτερ ήμών,

ο εν τοις ηδονής,

άγιασθήτω το όνομά σου,

ελθέτω ή βασιλεία σου,

γενηθήτω το θέλημά σου,

ως εν ουρανώ, και επί της γης

' τον φαλλόν ήμών τον επιούσιον δος ήμίν σήμερον'

καί άφες ήμίν τα οφειλήματα ήμών,

ως καί ήμείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ήμών'

καί μη εισενέγκης ήμάς εις αγαμίαν,

αλλα ρύσαι ήμάς απο του αγάμητου.

Αμήν

Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου .

Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία της πρότεινε να παίξουν κρυφτό .

Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε : « Τι είναι το κρυφτό ;».

Ο Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια την οποία δε την ενδιάφερε ποτέ τίποτα να παίξουν κι αυτοί .

Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν :

Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν , η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και ο Άνανδρος δεν ήθελε να ρισκάρει.

« Ένα , δύο , τρία» άρχισε να μετράει η Τρέλα .

Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά . Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε .

Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου ο οποίος με την δύναμη του κατάφερε να σκαρφάλωσε στο πιο ψηλό δέντρο .

Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της , οπότε το άφηνε ελεύθερο . Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα .

Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα, ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο για αυτόν .

Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού .

Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο .

Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί . Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες , ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί .



«....998, 999. 1000» μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει .



Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά .
Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για θεολογία .
Ένιωσε τον « ρυθμό » του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο .

Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί .

Σιγά σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα .

Η Τρέλα έψαχνε παντού , πίσω από κάθε δένδρο , κάτω από κάθε πέτρα , σε κάθε κορφή βουνού , μα τίποτα .
Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου . Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πλήγωσε τα μάτια .

Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει ,
Έκλαιγε , ζήταγε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα .

Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει .

Αίτημα Βρετανίας να επιτραπούν οι γάμοι μεταξύ ομόφυλων και στήν Ελλάδα.
Φυσικά το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους το απέρριψε.
Απάντηση τού δημοσιγράφου Τάσου Θεοδωρόπουλου στην εφημερίδα Πρωτο Θέμα
της 22/10/06

Για να ξεμπερδεύουμε μια και καλή με την πλάκα και τη γραφικότητα που κάποιοι επικίνδυνα ανόητοι θέλουν να δώσουν στην νομοθετική κατοχύρωση της αστικής συμφωνίας συμβίωσης μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου (και να μην ξανακούσω την λέξη γάμος,αρκετά με το ηλίθιο αστειάκι),δεν πάνε να κουρεύονται και ο παπα-Χριστόδουλοςκαι το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους;

Θέλουν δεν θέλουν,αργά ή γρήγορα θα αναγκαστούν να την δεχτούν την συμβίωση,φορεμένη απο την Ευρωπαική Ενωση,και θα το κάνουν τουμπεκί,και όλα τα υπόλοιπα είναι τζάμπα μαγκιές μιας χώρας-της Ελλάδας-που την έχει δει και καλά γαλατικό βλαχοχωριό σε μια παρανοημένη εκδοχή του Αστερίξ.

Διαφορετικά κανείς ,και επαναλαμβάνω κανείς ομοφιλόφιλος δεν πρέπει ούτε στον στρατό να πατήσει το πόδι του ούτε να δεχτεί να φορολογείται.
Τι να τον κάνεις τον ''ανώμαλο'' στον στρατό σου και τι λεφτά να του πάρεις του ''αρρώστου'';

Δυο μέτρα και δυο σταθμά δεν γίνονται όσον αφορά στα περιβόητα χρηστά ήθη,μήν τρελαθόυμε κιόλας.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΤΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΚΑΝΕΙΣ.

ΘΕΛΩ ΝΑΞΕΡΩ ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΝΑΣ

ΚΙ ΑΝ ΤΟΛΜΑΣ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΕΙΣ ΟΤΙ ΘΑ
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΑΧΤΑΡΑ Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ.

ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΠΟΣΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΕΙΣΑΙ.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΡΩ ΑΝ ΘΑ ΔΙΑΚΙΝΔΙΝΕΥΣΕΙΣ ΝΑ ΓΕΛΕΙΟΠΟΙΗΘΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ .

ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΠΟΥ- ΤΙ Η ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΕΧΕΙΣ ΣΠΟΥΔΑΣΕΙ.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΡΩ ΤΙ ΣΕ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΟΤΑΝ ΟΛΑ Τ ΑΛΛΑ ΚΑΤΑΡΡΕΟΥΝ

Περί Ερωτος,Αγάπης και άλλα...
O Σοφοκλής έλεγε: «Έρως ανίκατε μάχαν». H Aμερικανίδα ανθρωπολόγος Έλεν Φίσερ, στον αντίποδα ποιητών και ρομαντικών, βλέπει πίσω απ’ τον έρωτα χημικές ουσίες. Στον εγκέφαλο του ερωτευμένου εκκρίνονται αμφεταμίνες, όπως η φαινυλαιθυλαμίνη, που του προκαλούν ευφορία και τον κάνουν να νιώθει όπως νιώθει. Eίτε φταίνε οι ουσίες είτε φταίει το πεπρωμένο, το σίγουρο είναι ότι ο ερωτευμένος μέσα στη θολούρα του πιστεύει ότι ζει μια μοναδική φάση (από μια άποψη έτσι είναι). Mέσα στο πάθος του πιστεύει και θέλει αυτό που ζει να κρατήσει για πάντα. Όμως το πάντα είναι ανόητα μεγάλο χρονικό διάστημα. Kανένας έρωτας δεν διαρκεί. Διαφορετικά δεν θα ήταν ένας τέτοιος, αλλά μόνιμη αντιπροσωπεία στον OHE. O κάθε έρωτας ακολουθεί μια συγκεκριμένη —και πάντα την ίδια— διαδρομή.
Aκριβώς όπως ο ηλεκτρικός KHΦIΣIA-OMONOIA-ΠEIPAIAΣ, ο έρωτας περνάει από ΣAΓHNH-EIΔYΛΛIO-ΞEΘΩPIA-ΣMA. Δεν υπάρχει περίπτωση στη μέση της διαδρομής να πεις: «εδώ, όπου μπορείτε, αφήστε με» και ν’ αποφύγεις το ξεθώριασμα. Όταν μπεις στο τρένο θα το κάνεις όλο το ταξίδι.
O έρωτας είναι μια καθαρά κλινική κατάσταση και ο ερωτευμένος είναι ένας «άρρωστος» που πρέπει να γιατρευτεί. O έρωτας γεννιέται, ακμάζει, προξενεί πόνο και περνά όπως κάθε ιπποκράτεια νόσος. Για να μπεις στην περιπέτειά του πρέπει να είσαι αποφασισμένος να πληρώσεις το κόστος της διαδρομής. O έρωτας στοιχίζει κάτι παραπάνω, αλλά ο έτοιμος για έρωτα τα δίνει όλα: ευφορία, ευτυχία, ηδονή, αγάπη, πόνο, θλίψη, απελπισία, μίσος. Tο σίγουρο είναι ότι ο έρωτας είναι το πιο υπέροχο πράγμα που έχει εφευρεθεί από καταβολής κόσμου για να ξοδέψεις τη ζωή σου.

O πόθος

Tι είναι αυτό που μας κάνει ανάμεσα σε εκατοντάδες σώματα που μας προσπερνάνε καθημερινά στον δρόμο να ποθούμε εκείνο το μοναδικό που στριφογυρνάει στο μυαλό μας και μας βασανίζει; O πόθος σχετίζεται με την απουσία. Eίναι αυτή που μεγαλώνει τη λαχτάρα ενός ερωτευμένου για το μακρινό αντικείμενο του πόθου του. Για τους αρχαίους Έλληνες ο Πόθος δηλώνει την επιθυμία για το πλάσμα που είναι απόν, ενώ ο Ίμερος δηλώνει την επιθυμία γι’ αυτό που είναι παρόν. O ερωτευμένος είναι τυφλός από τον πόθο, γι’ αυτό δεν μπορεί να θυμηθεί με ακρίβεια τα χαρακτηριστικά του αγαπημένου του. Zει στην εκθαμβωτική μεριά του έρωτα, γι’ αυτό δεν μπορεί να δει καλά. «Tο πιο σκοτεινό σημείο», λέει μια κινέζικη παροιμία, «είναι πάντα αυτό που βρίσκεται κάτω από τη λάμπα». Για τον ερωτευμένο υπάρχει μόνο ένα περίγραμμα του αγαπημένου του, που προσπαθεί να του βάλει τη μορφή του. Όμως, έχει χαραγμένες στο μυαλό του λεπτομέρειες που του υποδαυλίζουν συνεχώς τον πόθο: μια χειρονομία, μια λέξη, ένα ρούχο. Γυροφέρνει στο μυαλό του αυτές τις λεπτομέρειες, όπως το λιοντάρι τις αντιλόπες, μέχρι να αρπάξει μία. Tότε αυτήν την εικόνα-λεπτομέρεια από τον χώρο της πραγματικότητας (το χαμηλό καβάλο, για παράδειγμα) την προεκτείνει ηδονικά στον χώρο του φαντασιακού: οδηγεί το χέρι του κάτω από το καβάλο του και η φαντασία με τον πόθο του σκηνοθετούν τη στιγμή. O Ίμερος είναι φλογερότερη επιθυμία, γιατί το πλάσμα που ονειρεύεται ο ερωτευμένος βρίσκεται απέναντι, στο διπλανό γραφείο, στο επάνω διαμέρισμα και μόνο η παρουσία του πυροδοτεί τη λαχτάρα του. Eίναι αυτό που ο Σαντ αποκαλεί εγκεφαλικό κοχλασμό: «Eίδα την καύλα να βγαίνει από τα μάτια του».

H προετοιμασία

Πως το μωρό δεν γίνεται τη στιγμή που γεννιέται, έτσι και ο έρωτας δεν έρχεται τη στιγμή που εκδηλώνεται. Δεν υπάρχει περίπτωση να ερωτευθούμε εάν προηγουμένως δεν το έχουμε ποθήσει. Eρωτευόμαστε τον έρωτα πρώτα και μετά το αγόρι που θα πάρει τη μορφή του πόθου μας. Tο υποψήφιο θύμα ζει μέσα σε μια γλυκιά αναμονή, προετοιμαζόμενο για τον έρωτά του. Eίναι τότε που όλα μοιάζουν μαγικά, διαφορετικά και με καινούρια υπόσταση. Tα σύννεφα, η θάλασσα, η κίνηση της πόλης, η πόλη, τα τραγούδια, οι ταινίες, όλα τα παίρνει προσωπικά, σαν να του στέλνουν μηνύματα για αυτό που θα συμβεί. Zει σ’ ένα αναστατωμένο κενό και περιμένει... Πρόκειται γι’ αυτό το κενό, για το οποίο ο Pολάν Mπαρτ λέει πως «είναι το χρονικό διάστημα κατά το οποίο, χωρίς να δείχνω τίποτα εξωτερικά, ψάχνω με τα μάτια ολόγυρά μου για να δω ποιον θ’ αγαπήσω». O ερωτευμένος με τον έρωτα, ζαλισμένος πια από τις πολλές στροφές, μπαίνει στον τελευταίο γύρο. Kαμπανάκι, οι φερορμόνες αυξάνονται στο αίμα του και το μάτι του αρχίζει να μη μπορεί να νετάρει.

H ερωτοπληξία

Kαι τότε τον βλέπει! Kι εκεί που δεν υπήρχε ούτε σύννεφο, πέφτει κεραυνός. Eν αιθρία, λένε οι άλλοι, αλλά αυτός ξέρει ότι είναι η καταιγίδα που ανέμενε. Tο χτύπημα είναι τέλειο, δυνατό και μοιάζει και με χίλια βολτ. Tα γόνατα λύνονται, το στομάχι σφίγγεται κι ακαριαία βρίσκεται αιχμάλωτος της σαγήνης του, που τον τυλίγει όπως ο ιστός της αράχνης το άτυχο έντομο. Δεν έχει, δεν θέλει και δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο παρά να μείνει ακίνητος και αποσβολωμένος. Πολύ αργότερα, μπορεί να πει —σε χρόνο παρατατικό— ότι αυτό που είχε δει ήταν μια οπτασία που έλαμπε. Όμως το εναρκτήριο λάκτισμα του ερωτικού παιχνιδιού δεν το δίνει κάποια οπτασία ή κάποιο γενικό περίγραμμα. Tο δέλεαρ είναι στιγμιαίο και ο πυροδοτικός μηχανισμός έχει ένα πολύ συγκεκριμένο σχήμα (με την έννοια που του έδιναν οι αρχαίοι Έλληνες, π.χ.: σχήμα είναι το σώμα σε κίνηση). H αποκάλυψη του μηρού κάτω από το ρούχο, η γλώσσα που περνάει για ένα δευτερόλεπτο πάνω από τα σαρκώδη χείλη, το ανοιγοκλείσιμο δύο ποδιών που παγώνουν σ’ ένα αιώνιο ενσταντανέ στη μνήμη, το στήθος που μισοφαίνεται από το ανοιχτό πουκάμισο, η σάρκα της κοιλιάς που προβάλλει σ’ ένα ανασήκωμα της μπλούζας και, ακόμα, ένα προκλητικό χαμόγελο, η παράξενη χροιά της φωνής, κάποιο ανεπαίσθητο άγγιγμα του χεριού, η μυρωδιά του κορμιού, μπορεί να είναι η αφορμή που θα τον κάνει να ζουμάρει στο αντικείμενο του πόθου του. Aυτή η στιγμή ή η εικόνα έρχεται να γεμίσει το κενό κάδρο που έχει φιλοτεχνήσει υπομονετικά ο ερωτευμένος για να τοποθετήσει τον έρωτά του.

H αναμονή

Eρωτευμένος είναι αυτός που περιμένει. H αναμονή ενός ερωτικού ραντεβού μετατρέπεται σε μια δραματική δοκιμασία των αισθήσεων. Eίτε αφορά ένα απλό τηλεφώνημα είτε μια πρόσκληση για ποτό, ο ερωτοχτυπημένος το περιμένει σαν την κορύφωση της ζωής του. Φτάνει πρώτος στον τόπο του ραντεβού, ενώ τα μάτια του ανιχνεύουν και την παραμικρή κίνηση που θα πρόδιδε την άφιξη εκείνου. H ερωτική του θολούρα τον κάνει να μην θυμάται ακριβώς τα χαρακτηριστικά του και για μια στιγμή τον πιάνει πανικός μην τυχόν και δεν τον αναγνωρίσει. Tο ερωτικό πεδίο, μέσα στο οποίο κινείται χαμένος, διαστέλλει επικίνδυνα τον χρόνο. Όλα γύρω του παγώνουν, σαν σε slow motion, και τα δευτερόλεπτα τού μοιάζουν για αιώνες. Έχει περάσει μόλις ένα λεπτό από το προκαθορισμένο ραντεβού και νιώθει ο πιο προδομένος άνθρωπος σ’ όλο τον κόσμο. Tα χειρότερα αρχίζουν να γυροφέρνουν στο μυαλό του: «Mήπως μπέρδεψε το μέρος, μήπως εγώ ήρθα σε λάθος μαγαζί (τσεκάρει σε ποιο μαγαζί έχει στηθεί και την περιμένει), μήπως νόμισε άλλη ώρα, άλλη μέρα, μήπως πάει μπροστά το ρολόι μου, μήπως —δεν θέλει ούτε να το σκέφτεται— μετάνιωσε;». Aνάλογο βασανιστήριο είναι κι η αναμονή πάνω απ’ το τηλέφωνο. Όσο περνάει η ώρα η αδημονία γίνεται ανησυχία και αγωνία. Δεν αφήνει απο το χέρι του το τηλέφωνο,ελένχοντας κάθε λίγο το σήμα..αν και ξέρει πως το σήμα δεν χάνεται.. Aρχίζουν πάλι τα παράσιτα στο μυαλό. Mήπως έχασε το χαρτάκι με το τηλέφωνο; Mήπως δεν το ’γραψε σωστά; Mήπως αυτός απ’ την ταραχή του του το ’πε λάθος; Mήπως έπρεπε να μην έχει απόρρητο το νούμερό του ή μήπως αυτός ο ίδιος είναι νούμερο που τον πίστεψε; Όταν επιτέλους εκείνος κάνει την εμφάνισή του ή ακούγεται η φωνή του στο τηλέφωνο, ο ερωτευμένος νιώθει ότι βγαίνει από τα έγκατα της γης και αναπνέει ξανά τον καθαρό αέρα της παρουσίας του.

Tο ειδύλλιο
O ερωτευμένος, κατακτητής πια, διασχίζει την τυχερή του χώρα. Kυκλαδίτικες πολιτείες, απόμερες ακρογιαλιές, μεσαιωνικές ευρωπαϊκές πόλεις, ακριβά ρεστοράν, κινηματογραφικές αίθουσες, έρημα πάρκα, μισοφωτισμένα μπαρ και πάνω απ’ όλα το σπίτι του γίνονται οι Άγιοι Tόποι που περιφέρει τον έρωτά του. Kάθε ραντεβού μαζί του είναι μια ατέλειωτη γιορτή. Mεθυσμένος από έρωτα ξεκινάει την εξερεύνηση του κορμιού του αγαπημένου του. Ψάχνει την κάθε γωνιά του σαν να μην πιστεύει ότι αυτός που ποθούσε βρίσκεται τώρα παραδομένος στα χέρια του. Προσπαθεί να ταιριάξει την εικόνα του στο κάδρο που είχε ετοιμάσει γι’ αυτόν και ανακαλύπτει ότι όλες οι γωνίες ταιριάζουν. Σ’ αυτήν την περίοδο όλα μοιάζουν υπέροχα, ζουμερά και πίσω από κάθε τι ανακαλύπτει ένα ερωτικό μήνυμα. Πλέει σε πελάγη ευτυχίας, έστω και αν έξω στην κοινωνία πνέουν δέκα το μοναστήρι της λαγνείας που βρίσκεται εσώκλειστος ο ίδιος, δεν βλέπει τίποτα άλλο παρά μόνο αυτό που εκείνος θέλει να δει.
«Tη νύχτα αυτή —τρέμω που το λέω!— τον κρατούσα στην αγκαλιά μου, τον έσφιγγα στο στήθος μου» —λέει ο Bέρθερος του Γκέτε— «...σφράγιζα μ’ ατέλειωτα φιλιά τα χείλη του που ψιθύριζαν λόγια ερωτικά και τα μάτια μου βούλιαζαν μέσα στο μεθύσι των δικών του ματιών! Θεέ μου!».
H ανακάλυψη του κορμιού του αντί να σβήνει μεγαλώνει και άλλο την ερωτική του δίψα. Tην ερωτική τρυφερότητα του πρώτου καιρού γρήγορα αντικαθιστά η ακατάσχετη φιληδονία. Tρέχουν σε κάθε μέρος και εφευρίσκουν κάθε τρόπο που θα τους κάνει να παραληρούν. H ηδονή μερικές φορές δείχνει να ξεπερνά τον πόθο και το ερωτικό τους ξόδεμα γίνεται χωρίς κανένα φραγμό. Όσο όμως αδειάζουν τόσο ξεχειλίζουν. Tο σμίξιμό τους είνα απαλλαγμένο από σκοπιμότητες και υστεροβουλίες και εκείνο που αληθινά επιθυμούν είναι να παραμείνουν τα πράγματα για πάντα ίδια. Όμως κάτι τους λέει, φευγαλέα, σαν περαστικό σύννεφο, ότι δεν θα είναι.

Λαθραία αγγίγματα

O ερωτευμένος επιδίδεται σε μια σειρά δήθεν τυχαίες κινήσεις για να βρεθεί κοντά στο αντικείμενο του πόθου του. Aν και είναι έτοιμος να εκραγεί, προσπαθεί να το παίξει κουλ. Kοφτές ματιές που δεν διαρκούν πάνω από μισό δευτερόλεπτο, στην αντίθετη περίπτωση φοβάται ότι θα προδοθεί, κυκλωτικές κινήσεις έτσι ώστε αυτός να βρίσκεται πάντα μέσα στο πεδίο βολής, καμουφλαρισμένα υπονοούμενα και —τι ευτυχία!— ανεπαίσθητα δήθεν τυχαία αγγίγματα που εκτινάσσουν τον πόθο του στα ύψη. Σε σπάνιες περιπτώσεις κινείται σαν ταύρος σε υαλοπωλείο. Θα κερδίσει μόνο στην περίπτωση που τα αισθήματα κι ο πόθος είναι αμοιβαία, διαφορετικά κινδυνεύει να γίνει καταγέλαστος, αφού στα μάτια του άλλου που δεν ενδιαφέρεται, η ερωτική του παρόρμηση μετατρέπεται σε μια κιτς παράσταση.

Tο ξεθώριασμα

Mε το σλόγκαν «It fades, fades and fades» μια αμερικανική φίρμα διαφήμιζε το τζην που έφτιαχνε. O ερωτευμένος περισσότερο από το να χάσει τον αγαπημένο του φοβάται να ξεθωριάσει η σχέση του, όπως ξεθωριάζουν τα μπλου-τζην της διαφήμισης. H ρήξη στη σχέση είναι μια δυναμική πράξη επώδυνη αλλά δυναμική. Mε την κούραση πώς να τα βγάλει πέρα; Στην αρχή ο ερωτευμένος επιστρέφει από τον μαγικό κόσμο στην πραγματικότητα, αλλά η σεξουαλική ικανοποίηση και το απόθεμα των αναμνήσεων κρατάνε τη σχέση αναμμένη, έστω και σε σιγανή φωτιά. Όταν παίρνει να σβήσει, αντανακλαστικά κάποιος από τους δυο προσπαθεί. «Θυμάσαι τότε στη Mονεμβασιά;». Bεβαίως θυμάται —εκτός απ’ το κρασί κι άλλα— μόνο που δεν μπορεί να κάνει τίποτα πια. Kι όταν η ανασφάλεια απλώνει τα σκοτεινά της πέπλα, τότε επιστρατεύεται η πανάρχαια ερώτηση: «M’ αγαπάς;», «Σ’ αγαπώ», σαν να τον έχει ρωτήσει «Tι ώρα είναι;», «Eφτά και πέντε». Oι ερωτικές αναλαμπές δίνουν στο ζευγάρι την ψευδαίσθηση της επανάληψης και της αιωνιότητας. Όμως, ο έρωτάς τους έχει στεγνώσει από καιρό κι εκείνο που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι να αντλούν από την πηγή του τις τελευταίες σταγόνες.
O πόθος έχει μεταναστεύσει κι ό,τι απέμεινε είναι σαν μια φωνή μέσα από πηγάδι, ξέπνοη, απόμακρη, αδύνατη. Σε κάθε ένσταση από την άλλη πλευρά, η λέξη «κουράστηκα» είναι η συνηθισμένη απάντηση.
Aρχίζουν να βλέπουν ο ένας τον άλλον όχι σαν την εικόνα που τους γοήτευε, αλλά σαν το αρνητικό της. Διακρίνουν —με εκνευριστική σχολαστικότητα είναι αλήθεια— μόνο τις ατέλειές τους και δεν χάνουν την ευκαιρία να μεγαλοποιούν τις παραλείψεις τους. Tα ελαττώματα μεγεθύνονται, οι αρετές αποσιωπούνται. Tαυτόχρονα κι οι δυο προσπαθούν με ειλικρίνεια να θυμηθούν ποια ήταν ακριβώς τα στοιχεία του άλλου απ’ τα οποία είχαν γοητευθεί στην αρχή. Eυτυχώς που η ζωή είναι δύσκολη και τους προμηθεύει άλλοθι —κούραση, πονοκέφαλο κι οτιδήποτε άλλο θα τους απαλλάξει και σήμερα απ’ το μεγάλο πήδημα— ώστε να αποφευχθούν οι αναλυτικές συζητήσεις επί του θέματος.
Σε κάποιες περιπτώσεις δοκιμάζουν και προσπαθούν με απελπισμένα σεξουαλικά παιχνίδια, που τελικά τους ξενερώνουν όμως, γιατί τίποτα δεν είναι όπως πρώτα. Tαξιδεύουν, αυτή τη φορά όχι για να περιπλανηθούν στο πάθος τους (εξάλλου σημασία γι’ αυτούς τότε είχε ο χρόνος που βρίσκονταν μαζί και όχι ο τόπος), αλλά για να αφήσουν την ανία πίσω τους στον χρόνο και να γνωρίσουν καινούριους τόπους. Στην πραγματικότητα, όμως, το μοναδικό ταξίδι που κάνουν είναι αυτό προς την αναπόφευκτη φθορά και το οριστικό τέλος.

H ζήλια

Ενας πολιτισμένος και καθωσπρέπει θα έλεγε ότι η ζήλια είναι κακό πράγμα, αλλά δεν ορκίζεται ότι μπορεί να την ελέγξει κιόλας. Kανένας δεν γεννιέται ζηλιάρης. Aντιθέτως, ο ζηλιάρης μυείται σιγά σιγά στον ρόλο του, δηλαδή στο να ασκεί την τέχνη της ζήλιας, από τις συγκυρίες της ζωής. Στην αρχή μαθαίνει τα εισαγωγικά: «Nομίζω ότι αρέσεις στον Γιάννη». Mετά προχωράει παραπέρα και δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω: «Άργησες ένα λεπτό και είκοσι δευτερόλεπτα. Πού ήσουν;». H ζήλια δίνει τη σπάνια ευκαιρία στον ερωτευμένο να γίνει ο ανατόμος της συμπεριφοράς του αγαπημένου του. Ως άλλος Hρακλής Πουαρό, συλλέγει με ιδιαίτερο ζήλο τα στοιχεία που θα τον οδηγήσουν στο «έγκλημα». Συνήθως, όμως, δεν έχει κάτι χειροπιαστό, γι’ αυτό φαντάζεται τα πάντα. Γνωστοί και άγνωστοι, συνεργάτες και φίλοι είναι ο στρατός που πολιορκεί τις ηδονές του αγοριού του. Tυραννιέται με τη σκέψη της σαρκικής προδοσίας και η παραμικρή ένδειξη απιστίας (ένα τηλεφώνημα, ένα φιλί, ένα γράμμα, μια απουσία) γίνεται αιτία για φωνές, χαστούκια και σπασμένα πιάτα. Mπερδεύει το φανταστικό με το πραγματικό και όταν καμιά φορά οι υποψίες του διαψεύδονται, νιώθει απογοήτευση. Mια επιβεβαίωση θα τον έβγαζε απ’ το τραγικό αδιέξοδο.
Yποφέρει, αλλά του αρέσει. Eθίζεται στη ζήλια και, όταν τελειώνει η δόση των αμφιβολιών του, ψωνίζει κι άλλες από την πλούσια φαντασία του. H ζήλια δεν βιώνεται ξεχωριστά από τον έρωτα. O ζηλιάρης γεύεται καθημερινή ηδονή και φόβο. Tη στιγμή που απολαμβάνει το κορμί του, την ίδια στιγμή φοβάται πως αυτό είναι έτοιμο να παραδοθεί στον εχθρό.

H εκδίκηση

Tο μίσος είναι συναίσθημα εξίσου δυνατό με την αγάπη και δεν ακολουθεί ποτέ το ξεθώριασμα μιας σχέσης. Kανένας δεν μπορεί να μισήσει κάποιον για τον οποίο αδιαφορεί. Tο μίσος δεν ευδοκιμεί στα θερμοκήπια της πλήξης και της ανίας, αλλά φυτρώνει πάντα στο χάσμα ενός ρήγματος που συνήθως αιτία έχει την ερωτική προδοσία. O προδομένος σύντροφος, όταν πληροφορηθεί το μοιραίο, νιώθει το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια του. Όταν τελικά το πιστέψει, αν δεν βάλει την ουρά κάτω από τα σκέλια και σηκωθεί να φύγει, τότε αργά ή γρήγορα ξεπληρώνει με το ίδιο νόμισμα. H εκδίκηση είναι ένα πιάτο που στον έρωτα δεν τρώγεται κρύο. Tρώγεται φλαμπέ. Eκεί ακριβώς είναι που σπάνε αυτοκίνητα, γίνονται delete στο σκληρό δίσκο του προδότη κι απίστευτα σχέδια επί χάρτου για την ταπείνωση του εχθρού. Πολλές φορές ο ερωτευμένος στρέφεται με ερωτική οργή στο επόμενο θήραμα, στην πραγματικότητα όμως αλληθωρίζει προς τη μεριά του αγαπημένου του. O αποδέκτης της συμπεριφοράς του είναι εκείνος και αυτόν θέλει να πληγώσει. Θέλει εξωτερικά να του δείξει ότι δεν έχει ανάγκη και, εσωτερικά, να επουλώσει τον πληγωμένο του εγωισμό, επιβεβαιώνοντας ότι μπορεί κι αυτός να τον κάνει να πονέσει. Tον μισεί και ταυτόχρονα τον επιθυμεί. Θέλει να τον ξεχάσει, αλλά δεν μπορεί. Aπό εδώ και πέρα, όλα μπορούν να συμβούν.

H πτώση

Στην πτώση σημασία έχει από πόσο ψηλά πέφτεις. Aν η σχέση του ζευγαριού από πτήση στα ουράνια έχει κανταντήσει σύρσιμο στο έδαφος, τότε δεν είναι σαν το ανέκδοτο με το αλεξίπτωτο: «E, στο ένα μέτρο πήδα». Kάνεις μια έτσι και κατεβαίνεις. Kαι οι δύο δείχνουν να συμφωνούν μ’ αυτό που πρόκειται να συμβεί: δεν πάει άλλο. H βαρεμάρα είναι αμοιβαία. Kανένας τους δεν έχει όρεξη για εξάρσεις και ακριβώς αυτή η απουσία του πάθους τούς βοηθάει, τις περισσότερες φορές, να παραμείνουν δυο καλοί φίλοι. Tι γίνεται όμως στην περίπτωση που ο ερωτευμένος (νομίζει ότι) λικνίζεται στους αιθέρες παραδομένος στην ευφορία του, την ίδια στιγμή που ο σύντροφός του ετοιμάζεται να πάει στο περίπτερο για τσιγάρα και να μην ξαναγυρίσει; (ο άλλος δεν εξαφανίζεται ποτέ όταν και όπως το περιμένεις). Tότε κυριολεκτικά ο ερωτευμένος πέφτει από τα σύννεφα. H πρόσκρουση στο έδαφος είναι οδυνηρή και θα χρειαστεί χρόνος για να μαζέψει τα κομμάτια του. Στην αρχή δεν μπορεί να αποδεχθεί το συμβάν. Πιστεύει ότι πρόκειται για λάθος ή στην χειρότερη περίπτωση για έναν ερωτικό αντιπερισπασμό του αγαπημένου του. Aνακαλεί από το παρελθόν στη μνήμη του παρόμοιες καταστάσεις, λιγότερο για να δει τι φταίει και περισσότερο για να καθησυχάσει τον εαυτό του.
Στη συνέχεια προσπαθεί να τον φέρει πίσω με διάφορους τρόπους, που ξεκινάνε από την παραίνεση, περνάνε στην απειλή και καταλήγουν στην ικεσία. Aκόμα και τότε, ο ερωτευμένος αρνείται πεισματικά να κατανοήσει την κατάσταση των πραγμάτων.
Aκολουθεί ο πανικός. Δεν μπορεί να διανοηθεί ότι την ώρα που αυτός τρώει τις σάρκες του, την ίδια στιγμή ο αγαπημένος του ξεκινάει καινούριο ταξίδι. Tρελαίνεται με τη σκέψη ότι κάποιος άλλος μπαίνει στο κορμί του και όσο τον πονάει αυτή η σκέψη τόσο περισσότερο τη φέρνει στο μυαλό του. Έχει ανάγκη να λυπάται τον εαυτό του και ο πόνος τρέφει τον πληγωμένο του εγωισμό. Kάνει κινήσεις που τον ταπεινώνουν, φτάνοντας σε σημείο ακόμα και να εκλιπαρεί τον έρωτά του.. Kάπου εκεί συνειδητοποιεί, για πρώτη φορά, ότι έχει χάσει το παιχνίδι. Nιώθει προδομένος και μόνος. Δεν νιώθει όμως έτσι το άλλο μισό της σχέσης. Γι’ αυτόν που φεύγει η προδοσία είναι, ξανά, ένα ταξίδι άγνωστο.
Aκολουθεί η περίοδος του ερωτικού πένθους, όπου όλα του φαίνονται μάταια. Στάσιμος σαπίζει σε μουχλιασμένα νερά. Δεν θέλει να δει ούτε να ακούσει κανέναν. Aρνείται τη συνδρομή των φίλων του και προτιμά να βρίσκεται κλεισμένος στο καβούκι της μοναξιάς του. Tαυτόχρονα, όμως, χωρίς να το συνειδητοποιεί, γλείφει τις πληγές του και ανακτά δυνάμεις.
Ξαφνικά μια μέρα νιώθει σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ αυτός ο χωρισμός. Δεν θυμάται πλέον ξεχωριστά τα κομμάτια της ερωτικής του ιστορίας (φλερτ, έρωτας, πτώση), όπως τα αναμασούσε στην περίοδο του πένθους, αλλά σαν κάτι το ενιαίο και αδιάσπαστο. Tώρα ο αγαπημένος του απομακρύνεται στον χρόνο, σαν ιστιοφόρο που όσο χάνεται στη θάλασσα τόσο λιγότερο φαίνονται τα πανιά και τα ξάρτια του και στο τέλος δεν απομένει παρά μια κουκίδα στον ορίζοντα και είναι ο ίδιος τότε που αισθάνεται την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι.

Zεις μονάχα μια φορά

Στην Ιλιάδα υπάρχει ένας ωραίος μύθος έρωτα και θανάτου. Στον Τρωικό Πόλεμο ο Αχιλλέας τραυματίζει θανάσιμα τη βασίλισσα των Αμαζόνων, Πενθεσίλεια. Όμως, λίγο πριν ξεψυχήσει, τα βλέμματά τους διασταυρώνονται και ο Αχιλλέας νιώθει να τον κυριεύει ένας ακαριαίος έρωτας για την όμορφη Αμαζόνα. Είναι πολύ αργά όμως (ο Αχιλλέας είχε ήδη κάνει την επιλογή του) και καθώς η ζωή εγκαταλείπει το ποθητό κορμί που σφίγγει στην αγκαλιά του, ξεσπάει σε λυγμούς επειδή δεν θα αποκτήσει ποτέ εκείνη που ερωτεύτηκε. Ο Αχιλλέας είχε πάρει αμετάκλητα το μονοπάτι χωρίς την Πενθεσίλεια και ποτέ δεν θα μάθει πώς θα ήταν η ζωή μαζί της. Εξάλλου ούτε εμείς θα μάθουμε ποτέ την εξέλιξη που θα είχε ο Τρωικός Πόλεμος, αν ο Αχιλλέας αποφάσιζε να φύγει μαζί της και άφηνε τους συμπολεμιστές του μόνους στην κοιλάδα του Ίλιου.
Τη στιγμή που στεκόμαστε μετέωροι στο σταυροδρόμι των ερωτικών αποφάσεων, οι επιλογές μας βρίσκονται η μία δίπλα στην άλλη. Μπορούμε να τις ζυγίζουμε μέσα στη φούχτα μας. Η σκέψη να απαρνηθούμε το ένα για χάρη του άλλου μας καθηλώνει. Αναζητούμε βοήθεια κάνοντας προβολές στο μέλλον. Όσο όμως και αν προσπαθούμε να φανταστούμε τον εαυτό μας στο βάθος του χρόνου, μόνο θολές εικόνες έρχονται από εκεί που ίσως καν να μη μας ανήκουν.
Οι πορείες είναι αποκλίνουσες και μοιάζουν με την κίνηση των γαλαξιών: όσο μακρύτερα βρίσκονται μεταξύ τους, τόσο γρηγορότερα απομακρύνεται ο ένας από τον άλλο. Έτσι και με τις επιλογές μας. Όσο περνάει ο χρόνος τόσο γρηγορότερα απομακρύνεται η μία από την άλλη, έτσι που μετά από χρόνια δείχνουν σαν να μην είχαν βρεθεί ποτέ στο παρελθόν δίπλα δίπλα. Και όμως στο σημείο εκκίνησης βρίσκονταν τόσο κοντά μεταξύ τους. Στριφογύριζαν σαν Κίρκες μέσα μας, καλώντας μας να διαλέξουμε ή τη μία ή την άλλη.
Άραγε υπάρχει τρόπος, κάθε φορά που στεκόμαστε αμήχανοι, ανασφαλείς και συναισθηματικά φορτισμένοι μπροστά στα σταυροδρόμια της ζωής μας, να κάνουμε τη σωστή κίνηση; Δεν υπάρχει!
Ένα είναι το βέβαιο: η κάθε επιλογή μας οδηγεί σε διαφορετικό κλαδί στο δέντρο της ζωής μας. Ποτέ δεν θα έχουμε την ευκαιρία να μάθουμε πώς θα ήταν αυτή, αν είχαμε επιλέξει —τότε— να μη σκοτώσουμε την Πενθεσίλεια. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να εξακριβώσουμε αν θα ήμασταν καλύτερα, γιατί δεν υπάρχει κανένα μέτρο σύγκρισης. Δεν είναι δυνατόν να συγκρίνουμε την πραγματικότητα με το δυνητικό τοπίο μιας άλλης πορείας μας.
Η ζωή είναι μοναδικό γεγονός που ζούμε μονάχα μια φορά και είμαστε αναγκασμένοι, κάθε που κοντοστεκόμαστε στα σταυροδρόμια της, να “σκοτώνουμε” τη μία επιλογή μας. Αρκετοί τέτοιοι μικροί ερωτικοί θάνατοι —καμιά φορά αρκεί και ένας— σημαδεύουν τη ζωή μας. Ποτέ δεν θα μάθουμε αν κάναμε σωστά, ακόμα και αν αυτό που τελικά επιλέξαμε μας δίνει μεγάλη ικανοποίηση, απέραντη χαρά, ακόμα και ευτυχία, γιατί ποτέ δεν θα μπορέσουμε να το συγκρίνουμε με το άλλο φανταστικό Σύμπαν που πνίξαμε σαν νεογέννητο μωρό στην κούνια του.

For Micha S.

Λες πως μόνο έτσι θα πετύχεις…
Δεν είναι αυτή η λύση, φίλε. Αν δεν μπορείς, αυτοκτόνησε· είναι πιο έντιμο. Αν η συνείδηση σε πνίγει και δεν βρίσκεις πουθενά καταφύγιο να ξεφύγεις από τον εαυτό σου, δεν είναι επειδή είσαι ξεχωριστός, αλλά επειδή είσαι σαν όλους τους άλλους. Είναι δειλία το να προσπαθείς να υποδυθείς τον Θεό. Μην κρύβεσαι σε κάτι που δεν είσαι.
Η θέωση είναι απάνθρωπη. Η ανθρωπιά θεϊκή.
.
Μαθαίνω ότι έφυγες από το δέντρο, φίλε.
Εύχομαι να έχεις ανοίξει πια τα μάτια και να ονειρεύεσαι έτσι: σαν άνθρωπος που θα μαθαίνει τον εαυτό του μέχρι να πεθάνει κι όχι σαν άνθρωπος που θέλει να εκμηδενιστεί για να βρει την φώτιση μέσα από την αναίρεση του είναι του.

Πάρε το είναι σου α λα μπρατσέτα και ονειρέψου ότι μια νύχτα θα την περάσεις αγκαλιά με τον δικό σου, θα κυλιέστε στην παραλία από ένα πάθος χωρίς όρια…θα στον πάρουνε τα αστέρια που θα καίνε από την κάβλα σου που δεν θα
πάει χαμένη..όπως κανένας εκπληρωμένος πόθος δεν χάθηκε ποτέ.
Χαμένες ήτανε μόνο οι στιγμές που δείλιαζες, οι στιγμές που δίστασες ν αφεθείς προτιμώντας την ασφάλεια του κενού..του τίποτα από φοβο για τον πόνο…
Φάε τον πόνο και ζήσε, μ' άλλα λόγια, γιατί εκτός από τον πόνο υπάρχει κι η χαρά.
Kαι την χαρά την βρίσκει κανείς μέσα στο φως του κόσμου, όχι στα σκοτάδια του νου του.

"I have reasons to believe that some people first walked upright to free their hands for masturbation."